Çayı çok sevdiğimi söyleyince, yaşlı bir teyze anlattı geçenlerde. "Bak" diye başladı söze...

"Çayın alt demliği evdeki kaynanadır; devamlı kaynar durur.

Üst demlik evdeki gelindir; alt demlik kaynadıkça o olgunlaşır, demlenir.

Gelinin kocası ise bardaktır; biraz kaynana doldurur onu, biraz da gelin.

Çocuklar çayın şekeridir; tat verir.

Görümce ise çay kaşığıdır; arada bir gelir ve karıştırır gider.

Kaynataya gelince; o da bardak altıdır; dökülenleri bir araya toplar."

Çay deyip de geçmemek lazım demek ki. Bir durmak, düşünmek lazım.