İşimiz, eşimiz, yaşımız derken çocuk sahibi olmaya karar veririz.
Aile ve çevremizin gerek bilimsel gerekse direkt sorguları, bizi artık koşulsuz bu yola iter.
Kadın hamile olduğu zaman artık mesaj netleşir. Evet bizde problem yok üreyebiliyoruzJ
Herkes derin bir oh çeker. Tamamdır bunları hallettik, sıradaki gelsin.:)
İlk çocuk ortaya çıkar. Ailesi tarafından zar zor büyütülürken, çevre ve aile yine boş durmaz.
“Eee ikinci ne zaman geliyor?”, “Aman kardeşsiz kalmasın!” şeklinde mesajlar verilmeye devam eder.
Kadın başım dönüyor ya da midem bulanıyor kelimelerini kullanamaz.
Herkes jinekolog kesilir ve teşhisi hemen koyar. “Ay sen hamilesin! Hadi hayırlısı!”

Bu konuda ikinci çocuğu görmeden ne aile ne de çevre pes etmez.
Ben bile bunu yapmışımdır. :)
Çalışan annenin çocuğu olmak hem güzel hem de zordur.
Çocuk uzaktan kumanda ile büyümeye mahkumdur.
Sürekli eve telefon açılır:
- “Yemeğini yedi mi?”
- “Ateşi düştü mü?”
- “İshali geçti mi?”
- “Kaç saat uyudu?”

Derken bir yarısını evde bırakıp, çalışma hayatına devam eder anne.
Baba bu konuda daha rahattır.
Çünkü anne bütün sorumlulukları üzerine almıştır. Sorumluluk verilmeyen baba, iyi bir baba olamadığı konusunda da anne tarafından sürekli suçlanır.
- “Şu çocukla biraz da sen ilgilen”,
- “Baba olarak otur da bir şeyler öğret”
- “ Al biraz dolaştır, bir şeyler yap” şeklinde sitemli söylemler devam eder.
Baba da aslında bu konuda ne yapacağını bilemez.
Bildiği tek şey vardır. Çocuğu alıp annesine götürmek.O da ister ki, hem annesi torununu görsün, hem de kendisi rahatça televizyonunu izleyip, keyfine baksın:)
Erkekler bir çocukla vakit geçirecek kadar sabırlı değillerdir. Hatta onlarla oyun oynarken yenilmeyi bile göze alamazlar.:) Aslında tüm erkekler çocuktur lafı da buradan gelir.
Tabii bu konuda istisna babalar da vardır. Onlar da annenin görevini tamamen üstlenip çocuğun her şeyini araştırıp takip ederler. Ne yedi? Ne içti? Hangi besinler gelişmesine daha etkilidir? Hangi zeka oyunları iyidir? En çok zeka oyunlarında da kendileri takılırlar. Çünkü küçükken onlarla öyle ilgilenen aileleri olmadığı için gelişimlerini tam tamamlayamamışlardır.:)
Anne ilk çocuğunu dünyaya getirdiği gün aslında iki çocuğu olmuştur. Evin erkeği her zaman kendisiyle daha fazla ilgilenilmesini beklediği için çocukla ilgili ilk sorunlar yaşanmaya başlar.Bu arada erkek annesine gün doğmuştur. Bebek oldu gelin çocuğuyla ilgileniyor diye, oğlunun peşinden ayrılmaz.
“Kimse benim oğlumla ilgilenmiyor!”, “Ben sana bakarım yavrum” diye tam gelişmesini tamamlamak üzere olan aile reisini yine eski günlerine çevirir.:)
Bu durumda , yeni anneyi zor günler beklemektedir.

En büyük sorun da çocukların emanet edildiği bakıcılardır. Çocuk en fazla zamanını onlarla geçirdiği için her şeyi bakıcısından öğrenir. Aileler başka seçenekleri olmadığı için çocuklardaki şive bozukluğuna ve televizyon kültürüne engel olamazlar. Bütün gün kadın programları ve kral tv izleyen çocuğun alışkanlıkları karşısında aile de buna ayak uydurmak zorunda kalır.;)

Çocuk yetiştirme konusunda herkesin bir fikri vardır. Herkes de en doğrusunu kendisinin yaptığını sanır. Ama bu konuda da cevabı yine kimse bilemez. Neye göre iyidir?
Mesleki yönden mi?, Ailevi yönden mi? İnsanlık yönünden mi?
Bu üç olguyu aynı insanda toplayabilirseniz, İşte o zaman iyi bir evlat yetiştirmiş olursunuz.

Çocuk, hayatımız boyunca bitmeyen sorumluluğunuzdur.

Sevgiyle kalın...