Bazen ne kadar da bunalım oluyoruz.“Ne istediğimizi bilmez memnuniyetsiz ve şükürsüz insanlar olarak”
başta kendimden bahsediyorum tabii ki..)

Ne kadar ağzımdan şükür düşmesede! aynı çıkmazlara düştükten sonra şükrediyorum desem de ne fayda.(

Hep biryerlerde birşeyler eksik ve parçaları birbirlerinden çok uzakta.

Bir zaman tüneli içerisinde vakit doldurmak...

Kendini ifade etmek ve sorgulamak...

Benliğine işkence etmek ve ruhunu karıştırmak...

Kendimizi bir koyuvermiyoruz.Zorunlu İkili ilişkiler mantığı.İki tarafın biribirini çözmesi ve sıradanlaşma.Bir tarafın bitirme eylemi, diğer tarafın sürdürme mücadelesi.Ya da iki tarafın bırakma yarışı.Ne kadar önemli bir hal alır,“Kimin bıraktığı ya da terk ettiği."Tabii erkek terkedilmese daha iyi olur inancındayım.)Onlar daha çok özenilenerek ve şımartılarak büyütüldükleri için, terkedilmek karşısında kendilerini bitmiş hissediyorlar.Çünkü o güne kadar erkek olmanın getirdiği lüksden dolayı, bütün hataları örtülmüş, hatta fazla üzülmesin diye eminim ki ödüllendirilmişlerdir.

Anneler erkek evlat sahibi olunca değişik bir psikolojiye kapılıyorlar.Eşinden sonra, sahip oldukları evlatlarını ikinci erkekleri ilan ediyorlar.Hele bir de gittikçe yakışıklı olup bütün kızlar tarafından aranıyorsa, işte o zaman! Annenin haz duygusu tavan yapıyor.) Koşulsuz bir hayranlık ve hoşgörü besliyorlar.Daha sonra böyle yetiştirilmiş bir erkek çocuğunun, bir kız ile olan ilişkisine annenin yaklaşımı nasıl iyi olabilir ki.?
Annede, hep bir evladının mürvetini görme isteği vardır.Ama kızın adı mı mürvettir ya da huzurunu kaçırtacak şeyin adını mı mürvet koymuştur bu kısmı anlayamadım birtürlü:)

İşte Gelin-Kayınvalide ilişkisinin çözümsüzlüğü de böyle başlıyor.Anne yıllarca gözü gibi bakarak büyüttüğü evladını başka bir kıza kaptırıyor.İşin acı tarafı, oğlu kıza bütünüyle teslim olmuş, o güne kadar yapmadığı bütün hizmeti, sevgiyi, annesinin gözleri önünde elalemin kızına sergiliyor.Buna hangi annenin yüreği dayanır.)Diğer tarafta yine büyük özveriyle yetiştirilmiş bir kız çocuğu. O da anne ve babasının biriciği.İki biricik evlat bir evde evlilik adı altında bir yola çıkıyorlar.Baştan, yasaklar kalkmış herşey güzel gidiyor.Bu arada aileler boş durmuyor.Sürekli onlarla birarada olmak istiyorlar.

“Baba sürekli eşine soruyor” Çocuklardan haber var mı? İyiler mi?

Anne hemen telefona sarılıyor”Yavrum! “Benlik birşey yok ama baban sizi çok özlemiş”.Akşama, bak senin en sevdiğin yemeği yapıyorum.

Hadi çıkın gelin! diyerek olayı kendi istekleri doğrultusunda, aile reisini adını kullanarak tatlıya bağlıyor.;)

Bu davetlerde ki amaç! Bakalım çocuklarımız mutlular mı? Damat kızımıza iyi davranıyor mu?,Ya da gelin oğlumuzu hoş tutuyormu? Ne giymiş?, yüzüne gözüne ne sürmüş?.)oğlu eğer kıza çok iyi davranıyor ve onu elleriyle besliyorsa, kayınvalide geceyi ani giren başağrısı ile geçiriyor.)Ben ailesiyle evlenmiyorum tezide böylece çürütülmüş oluyor.Çünkü iki tarafta hiç farkında olmadan direk ailelerle evlenmiş oluyor. Bundan yola çıkarak ailelerin birbirine uyumu, görgüsü ve benzerlikleri çok önemlidir.Her ne kadar siz onu, görmek istediğiniz gibi görsenizde, Unutmayın ki! Onu bebekliğinden beri ailesi kendi kuralları ve görgüsüyle yetiştirdi.

Sizce benzememesi mümkün mü?..
Birde zengin koca merakı vardır ya kızlarımızda.Hayatında görmediği, yaşamadığı şeyleri başkalarının hayatına ve servetine sığınarak yaşamak isterler.Alt yapında hiç birşey görmediysen, o insanın hayatında ne işin var?Hiç mi korkmuyorsun? Al sana “Yaprak Dökümü” Necla örneği.) kız köşkte yaşamasına rağmen, yine de o ailenin yanında ne kadar basit ve görgüsüz kaldı...Siz siz olun dengeleri bozmayın! O gördükleriniz sadece dizilerde, filmlerde bir de masallarda olur.)Gerçekte hiç bir aile, ne oğluna, ne de kızına kendilerinden farklı yetişmiş ve onlara aykırı olan insanları istemezler.)
Herşeyiyle size uygun hayatlarda uygun insanlarla yola çıkın.
Üzüntünüz az, kendinize güveniniz tam ve mutluluklarınız uzun ömürlü olur.)